« بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً » - لازم نيست كه گذشت چهل سال مصادف با آغاز امامت آن حضرت باشد زيرا امامت حسين ( ع ) پس از گذشت چهل و هفت سال از عمرش بوده با اينكه تطبيق آن با امام حسين ( ع ) بطن آيه است و لازم نيست كه از همه جهت تطبيق كند . و بعضى گفته‌اند كه آغاز چهل سال از بلوغ اشُد است كه مصادف وفات رسول خدا ( ص ) بوده و اين تكلّفى است كه نيازى بدان نيست . « أَوْزِعْنِي » - يعنى به من الهام كن ، و مقصود از نعمت ، نعمت امامت و نبوت است . « وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً » - بيضاوى گفته : نكره آوردن صالحاً براى تعظيم يا تعميم در جنس است . « وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي » - يعنى براى من شايستگى سارى در نژادم مقرر فرما كه در آنها ثابت باشد . من گويم بنا به تأويل امام كلمهء في براى تبعيض آمده است ، يعنى بعضى از نژادم ، و اين اظهر است . الّا عيسى بن مريم - شايد اين از تصحيف نسخه نويسان يا راويان باشد زيرا در اكثر اخبار معتبره به جاى عيسى ، يحيى آمده است و در اخبار معتبره مدت حمل عيسى نُه ساعت و بلكه سه ساعت ذكر شده است . از مجلسى ( ره ) - ظاهر خبر اين است كه از حساب ستارگان و اوضاع فلكيه پيش آمد شهادت حسين ( ع ) را دانسته و اينكه آنها دلالت بر حوادث دارند و اخبار در اين باره بسيار است كه من در كتاب كبير نقل كردم و اين منافات ندارد با غدقن از مردم ديگر از انديشه در نجوم و حكم بدان ، زيرا از جمع بين اخبار معلوم مىشود علم نجوم از آن پيغمبران و اوصياء است و يكى از طرق تحصيل علم است براى آنها نسبت به حوادث و مردم ديگر احاطه بدان نتوانند ، و از اين راه از دنبال كردن آن و اخبار طبق آن ممنوع